Een recent onderzoek bij Resusapen heeft aangetoond dat in de groep van apen die werden besmet met de bacterie van Lyme, en die nadien werden behandeld volgens het schema wat ook bij mensen wordt toegepast  (4 weken doxycycline, 2X/dag), er na de behandelperiode in het hart, hersenen, zenuwen, spierweefsel, blaas, enz..nog steeds levende en intacte spirocheten werden aangetroffen.

Deze studie levert bijkomend bewijs voor de hypothese dat persisterende symptomen te wijten kunnen zijn aan de aanwezigheid van actieve spirocheten en/of residuele antigenen.

Am J Pathol. 2018 Mar;188(3):672-682.

Late Disseminated Lyme Disease: Associated Pathology and Spirochete Persistence Posttreatment in Rhesus Macaques.

Crossland NA1, Alvarez X2, Embers ME3.

Abstract

Nonhuman primates currently serve as the best experimental model for Lyme disease because of their close genetic homology with humans and demonstration of all three phases of disease after infection with Borrelia burgdorferi. We investigated the pathology associated with late disseminated Lyme disease (12 to 13 months after tick inoculation) in doxycycline-treated (28 days; 5 mg/kg, oral, twice daily) and untreated rhesus macaques. Minimal to moderate lymphoplasmacytic inflammation, with a predilection for perivascular spaces and collagenous tissues, was observed in multiple tissues, including the cerebral leptomeninges, brainstem, peripheral nerves from both fore and hind limbs, stifle synovium and perisynovial adipose tissue, urinary bladder, skeletal muscle, myocardium, and visceral pericardium. Indirect immunofluorescence assays that combined monoclonal (outer surface protein A) and polyclonal antibodies were performed on all tissue sections that contained inflammation. Rare morphologically intact spirochetes were observed in the brains of two treated rhesus macaques, the heart of one treated rhesus macaque, and adjacent to a peripheral nerve of an untreated animal. Borrelia antigen staining of probable spirochete cross sections was also observed in heart, skeletal muscle, and near peripheral nerves of treated and untreated animals. These findings support the notion that chronic Lyme disease symptoms can be attributable to residual inflammation in and around tissues that harbor a low burden of persistent host-adapted spirochetes and/or residual antigen.

Een groeiend aantal artikels beschrijft evidentie t.a.v. het persisteren van de bacterie die de ziekte van Lyme veroorzaakt. Door het aanwenden van verschillende diagnostische methoden wordt in het artikel van Middelveen en collega’s de persistentie van Bb aangetoond bij patiënten die persisterende symptomen hebben na diagnose en behandeling van de ziekte van Lyme.

Een ander interessant overzicht van evidentie wordt geboden in het artikel van Keith Berndtson.